Skip to content

De ellende begint opnieuw. VGZ Creditmanagement probeert het nog eens…

oktober 17, 2015

vgz1

Ik ontving vandaag van de VGZ-Creditmanagement afdeling een “herinnering” om een bedrag van € 1260,37 te betalen. (Uw kenmerk CD0051). Het betreft premie van 1-05-2007 t/m 30-06-2008, plus kosten.
Op mijn beurt herinner ik u eraan dat ik in 2007 uit Nederland ben vertrokken en in Nice (Frankrijk) ben gaan wonen. In 2011 ben ik naar Nederland teruggekeerd om een beroep te doen op de schuldhulpverlening. In die periode is door de afdeling Sociale Dienst van de Gemeente Westvoorne contact met u opgenomen om het bedrag van de vordering te verifieren en u erop te wijzen dat ik in de schuldsanering zat.

Op 10 oktober 2012 werd ik door de Rechtbank Rotterdam toegelaten tot de wettelijke schuldsanering. In de bijlage is te zien dat het door u gevorderde bedrag daarin is opgenomen. Op 6 oktober 2015 heeft de Rechtbank Rotterdam mij de schone lei verstrekt, waardoor ik schuldenvrij ben. Ook heeft de Rechtbank Rotterdam een verificatievergadering bepaald op 10 november 2015, waarin de verdeling zal plaatsvinden. U kunt dus na die datum een bedrag verwachten van mijn bewindvoerder ter finale kwijting.
Door onzorgvuldigheid, onwetendheid en ondeskundigheid uwerzijds word ik thans weer belaagd met aanmaningen. Daarover beklaag ik mij. Drie jaar lang ben ik met rust gelaten en ik ben al vier jaar lang zonder enige betalingsachterstand verzekerd bij Zekur, dus in feite moet u mij gewoon met rust laten. Wanneer u zich beklaagt over de afhandeling van de schuldsanering, moet u niet bij mij zijn, maar bij de Rechter-Commissaris. Mocht u daar niet van op de hoogte zijn, dan hoort u niet werkzaam te zijn op de afdeling Creditmanagement.
Om te voorkomen dat er over acht jaar opnieuw een dom strebertje met oogkleppen op op het idee komt deze vervallen vordering van mij te vorderen, verzoek ik u deze vordering permanent uit uw systeem te verwijderen en mij daarvan een schriftelijke bevestiging te doen toekomen.

Jaap van der Wijk

UPDATE 19 oktober 2015
Deze email kreeg ik vanochtend van VGZ:

Beste Jaap,

Bedank voor je e-mail. Je geeft aan dat je het niet eens bent met de betalingsherinnering die je van ons hebt ontvangen. In deze e-mail lees je onze reactie.

Via jouw bewindvoerder hebben wij op 16 oktober vernomen dat de verificatievergadering m.b.t. de WSNP zal plaatsvinden op 10 november 2015. Helaas is er op 16 oktober 2015 automatisch een betalingsherinnering naar jou verstuurd omdat de blokkade op de aanmaningen was verlopen. Namens VGZ bied ik je hiervoor onze excuses aan. Je kunt de betalingsherinnering die je van ons ontvangen hebt als niet verzonden beschouwen. We hebben een nieuwe blokkade op jouw polis geplaatst zodat je geen nieuwe betalingsherinneringen meer van ons ontvangt met betrekking tot deze oude betalingsachterstand.

Ik ga ervan uit dat ik je voldoende heb geïnformeerd, als je verder nog vragen hebt dan horen we het graag.

Met vriendelijke groet,
Tjeerd

Mijn antwoord hierop luidt als volgt:

Beste Tjeerd,

Ik maak mij vooral zorgen om de volgende zin: “Helaas is er op 16 oktober 2015 automatisch een betalingsherinnering naar jou verstuurd omdat de blokkade op de aanmaningen was verlopen.” Met name het woord “automatisch” stoort mij. Mensen die het schuldsaneringstraject met goed gevolg hebben doorlopen en van de Rechtbank de schone lei hebben ontvangen behoren niet automatisch betalingsherinneringen te ontvangen omdat de blokkade op de aanmaningen is verlopen. Kennelijk is het bij VGZ een automatisme om ervan uit te gaan dat het verlopen van blokkades op aanmaningen uitsluitend het gevolg kan zijn van een voortijdig gestopt schuldsaneringstraject. Dat dit niet juist is, blijkt uit mijn geval.
Ik hoop dat VGZ bereid is dit automatisme uit het systeem te halen.

Jaap van der Wijk

UPDATE 2, 19 september 2015

Vanmiddag kreeg ik dit mailtje van Peet van de Griendt van de afdeling klantenservice van VGZ:

Geachte heer/mevrouw Van der Wijk, 

Hartelijk dank voor uw e-mail waarin u een vraag stelt over een rekening. Graag geef ik u mijn reactie.

In uw e-mail vermeldt u niet uw volledige klantgegevens. Om uw vraag te beantwoorden ontvang ik graag de volgende gegevens van u:

  • uw Burgerservicenummer (BSN);
  • uw klantnummer;
  • uw postcode en huisnummer;
  • uw geboortedatum.

Na ontvangst van deze gegevens neem ik uw vraag opnieuw in behandeling.

(…)

Tot slot wens ik u een prettige dag.

Met vriendelijke groet,

VGZ

Peet van de Griendt
Afdeling Klantenservice  

Ik heb daar het volgende op geantwoord:

Geachte heer/mevrouw Van de Griendt,

Hartelijk dank voor uw snel, effectief en doortastend optreden. Wanneer u de (kleine) moeite had genomen om de link naar mijn blog aan te clicken, had u direct kunnen constateren dat uw collega’s van Webcare VGZ gisteren al hebben gereageerd (jawel, op zondag) en het probleem vanochtend adequaat hebben aangepakt, waardoor het probleem inmiddels al een halve dag is opgelost.

Hopend dat ik uw middagdutje niet heb verstoord, verblijf ik bla bla (u kent het wel),

Jaap van der Wijk

De schone lei. Ik heb ‘m!

oktober 6, 2015

schonelei

Vandaag heb ik de “schone lei” gekregen van de Rechtbank te Rotterdam. Dit betekent dat ik nu uit de schuldsanering ben, formeel na drie jaar, maar in feite na acht-en-half jaar, want ik heb al sinds begin 2007 moeten rondkomen van de zogenaamde “beslagvrije voet”. De “schone lei” betekent dat mijn schulden zijn kwijtgescholden, dat ik 100% schuldenvrij ben.

Ruim vier jaar geleden keerde ik terug uit het buitenland (Frankrijk en Engeland) om een beroep te doen op de schuldsanering, om zodoende een einde te maken aan een allesbehalve prettige situatie. Het alternatief was om tot aan het einde van mijn leven maandelijks een significant bedrag af te betalen en daarnaast (en ondanks) te worden achtervolgd door politie, incassobureaus en deurwaarders.

Mijn schulden zijn ontstaan doordat ik mijn huis in een verkeerde tijd heb gekocht, in de verwachting dat de waarde ervan zou stijgen in plaats van dramatisch te dalen, en doordat mijn vrouw en ik gingen scheiden, waardoor de helft van het inkomen wegviel terwijl de hypotheekrente verdubbelde. Een deel van de schulden is ontstaan door het CJIB, want ik heb twee boetes gehad voor een verlopen APK, maar omdat de auto al lang in Zuid-Frankrijk was gesloopt en er in Frankrijk geen Nederlandse postkantoren en Nederlandse vrijwaringsbewijzen bestaan (dat kun je ze bij de RDW in Veendam echt niet aan het verstand brengen), kreeg ik dus boetes. Aangezien ik niet van plan was om boetes te betalen voor een auto die was gesloopt, hetgeen een APK enigszins had bemoeilijkt, schreef ik diverse brieven aan de Rechtbank en aan het CJIB, maar zonder resultaat. Men was en bleef van mening dat ik die boetes, en alle volgende boetes, gewoon moest betalen. Het resultaat was dat ik, toen ik weer terug was in Nederland en de regeling schuldsanering vrijwel rond was, werd bezocht door twee politie-agenten, die een arrestatiebevel bij zich hadden. Nu zegt de politie wel dat het ene arrestatiebevel het andere niet is, maar daar wagen mijn hond en ik toch anders over te denken.

De armoede heeft mijn gedrag veranderd. Er heeft bij mij in de loop der jaren een ontwikkeling plaatsgevonden die ervoor zorg heeft gedragen dat er gewenning plaatsvond. Alle dingen die vroeger normaal waren, zoals alle boodschappen doen bij Albert Heijn, de keurslager, de betere groentespecialist en de wijnhandel, heb ik vaarwel moeten zeggen. In plaats daarvan ging ik naar de Lidl, en zelfs daar kocht ik alleen het allernoodzakelijkste.
Ja, ik schrijf “armoede”. Armoede is een relatief begrip. Uiteraard ben ik rijk vergeleken met de gemiddelde werknemer in Bangladesh, maar die werknemer heeft geen € 920,- vaste lasten per maand exclusief eten en drinken. Armoede is wanneer je minder dan het reële bestedingsbudget hebt dat volgens de landelijke normen de grens van het sociale minimum bepaalt.

De smeerleverworst van de Lidl (drie stuks à 150 gram voor € 0,39, dat is € 0,13 per 150 gram) smaakt en ruikt aanvankelijk als het allergoedkoopste kattenvoer, en dat is het waarschijnlijk ook, maar je eet het wel wanneer je je daardoor je sjekkie en je glas wijn kunt blijven veroorloven. En je raakt aan dergelijke voeding gewend, zodanig dat je maag goed en gezond voedsel niet eens meer verdraagt.

Met een lange onderbroek en een warme trui (of twee) raak je op een gegeven moment wel gewend aan een kamertemperatuur van 16°C, waar 22°C voorheen normaal was. Toen er afgelopen winter eens een gaslek in de buurt was en de brandweer mijn woning controleerde, viel het de brandweermannen op dat er veel vocht in mijn woning was. Zij adviseerden mij om beter te ventileren, door raampjes open te zetten. Toen ik uitlegde dat ik in de schuldsanering zat en buitengewoon zuinig moest zijn met verwarmingskosten, begrepen ze dat ventileren voor mij geen optie was.

HET GROTE GEHEIM

Het scheelt enorm (aan geld) als je alleen bent, geen bezoek ontvangt en niet op bezoek gaat. Dan hoef je niet zo vaak onder de douche, hoef je je huis minder vaak schoon te houden, hoef je het toilet niet elke keer (volledig) door te trekken wanneer je hebt geplast, hoef je geen koffie te schenken aan gasten, en hoef je geen geld uit te geven aan vervoerskosten. Bovendien, wanneer je geen huishoudelijk werk verricht, zweet je niet, dus dat scheelt ook weer douchen en kleren wassen. Eens per drie jaar de ramen zemen is meer dan genoeg. En als je niet bij mensen op bezoek gaat, hoef je ook geen verjaardagskadootjes en dergelijke te kopen. Niet omdat je dan geld kunt besparen (dat je ergens anders aan kunt uitgeven), maar gewoon omdat dat geld er niet is.

DE VOEDSELBANK EN EEN “VEELHEID AAN SUBSIDIES”

Veel mensen zijn ervan overtuigd dat je automatisch allerlei subsidies krijgt, zoals huursubsidie, zorgsubsidie, dranksubsidie, rooksubsidie, heroinesubsidie en neuksubsidie, maar dat is helaas niet het geval. De instanties gaan ervan uit dat het officiële netto inkomen (het inkomen dat ik zou krijgen wanneer ik niet in de schuldsanering zat) als uitgangspunt moet worden genomen. In mijn geval betekende dit dat ik nergens recht op had, zelfs niet op kwijtschelding van de waterschapsbelasting.
De officiële dichtstbijzijnde voedselbank bevindt zich in Brielle, maar die is uitsluitend voor de cliënten in gemeente Brielle (Vierpolders, Zwartewaal). Dan heb je nog de voedselbank in Hellevoetsluis, maar daar kijken ze weer naar mijn officiële netto inkomen, dus ook daar kan ik het shaken. Resteert de voedselbank in mijn dorp Rockanje, eens per jaar, twee weken voor de kerst, georganiseerd door de diakonie van de Welkomkerk, in samenwerking met de Plus-markt. Echter, die ene zak chips en dat ene blikje overtijdse worteltjes kan ik zelf ook nog wel kopen. Het voordeel daarvan is dat ik niet voor de rest van mijn leven op mijn knieën hoef te vallen en een kruisje hoef te slaan wanneer ik een van mijn “weldoeners” op straat tegen het lijf loop.

GEZONDHEID KOST GELD

Vóór 2007, toen ik nog in Nederland woonde, had ik een huisarts, en wanneer het nodig was verwees hij me naar een specialist en kreeg ik medicijnen. Dat alles zat gewoon in mijn (goedkoopste) ziektekostenverzekering. In Frankrijk betaalde ik € 25,- per consult voor een huisarts en € 40,- per consult voor een specialist, ongeacht de tijdsduur. In Engeland betaalde ik als Europees staatsburger geen cent, met uitzondering van de medicijnen. Ik ben sinds mijn terugkeer uit het buitenland niet bij een huisarts of specialist geweest. De reden daarvoor is niet dat ik geen geneeskundige zorg nodig heb gehad, maar omdat ik bij het minste geringste mijn eigen risico van € 375,- kwijt ben.

Mijn huisarts heeft 8 minuten om mij te helpen. In die tijd kan zij hooguit een verwijsbrief schrijven voor een specialist. En dan begint de ellende. Behalve de kosten zit ik ook met het vervoer en de mogelijkheid dat ik in het ziekenhuis moet overnachten, wellicht langer dan één nacht. Daar zal mijn hond niets van snappen.

In een gezond leven horen veel fruit en verse groenten, veel bewegen, maar dat alles kost veel geld. Geld wat ik al jaren niet meer heb gehad. Ja, ik had kunnen stoppen met roken en drinken, om de Vierdaagse te gaan lopen en aan de Triathlon deel te nemen, terwijl ik in de tussentijd, in het dagelijkse leven, ruim acht jaar had zitten wegkwijnen en smachten naar mijn genotsmiddelen. Maar daar heb ik niet voor gekozen. In plaats daarvan denk ik bij elk sjekkie en elk glas wijn dat de SNS, de ABN en het Justitieel Incassobureau mij dit niet hebben kunnen afnemen. De dominees en andere lekenpriesters onder ons bezweren mij dat ik miljonair had kunnen zijn en zelfs in de schuldsanering een luizenleven had kunnen hebben wanneer ik niet had gerookt en gedronken, maar de accountants die ik ken zijn het daar niet mee eens.

DE TOEKOMST: WEIN, WEIB UND GESANG?

De kans dat ik vanaf vandaag weer “gewoon” rosbief en fricandeau op brood van de warme bakker bij het ontbijt eet, met verse sinaasappelsap en croissants, en ’s avonds, terwijl de Côte du Rhone, of liever nog de Côtes du Ventoux AOC, staat te ademen en op temperatuur te komen, een chateubriand of T-bone steak sta te verschroeien, is redelijk klein. Er heeft zich een gewenningsproces bij mij ontwikkeld dat ik voorlopig nog wel even wil handhaven, want ik wil voor een tweedehands bestelbusje sparen dat ik tot campertje kan vertimmeren. En dan heb je direct ook weer bijkomende kosten als verzekering en wegenbelasting. Nee, lenen zit er voorlopig niet in, want alhoewel ik de schone lei heb gekregen, zal ik nog minstens 5 jaar bij het Bureau Kredietregistratie (BKR) staan geregistreerd, en zelfs daarna prakkizeer ik er niet over om weer leningen aan te gaan. De leningen hebben mij genekt en dat laat ik niet nog eens gebeuren. Leningen zorgen ervoor dat mensen hun vrijheid verliezen.

Het busje wil ik gebruiken om te gaan reizen. Provence, Côte d’Azur, Italiaanse Rivièra, etc. Ik heb geleerd om daar met weinig geld tamelijk riant te kunnen leven. In plaats van de Chablis en de Pouilly-Fumé neem ik probleemloos genoegen met de witte huiswijn, mits goed gekoeld. Mijn huisje in Rockanje houd ik gewoon aan. Het zal mij niet meer overkomen dat ik wéér opnieuw moet proberen aan een huis te komen, wéér de boel te moeten inrichten, wéér de halve Blokker en de Hema te moeten leegkopen voor huishoudelijke zooi, wéér naar de Kwantum moet voor diverse strekkende meters valourbedekking.

De status quo van vandaag is dat ik geen schulden heb. Geen hypotheekschuld, geen schulden van leningen, geen achterstallige betalingen. Terwijl ik wel een huisje heb waarvan ik de huur kan betalen. Ik kan zelfs geld sparen om op redelijke korte termijn een busje te kopen en daarmee op vakantie te gaan. Op 3 augustus 2017 zal ik mijn volledige pensioen + AOW gaan ontvangen, en dan hoef ik niet elk dubbeltje meer om te draaien voordat ik het uitgeef. Tot die tijd zal ik dezelfde leefstijl aanhouden als de afgelopen jaren, met hetzelfde bestedingspatroon. Het (grote) verschil is dat mijn aangeleerde spaarzaamheid vanaf nu geen noodzaak meer is, maar het gevolg van mijn vrije keuze. In tegenstelling tot de afgelopen jaren kan ik er in voorkomende gevallen van afwijken. Dat gevoel van vrijheid is goud waard.

MIJN BIJZONDERE DANK GAAT UIT NAAR…

Vrienden van mij uit Rockanje (Anja en Joop) verschaften mij maandenlang onderdak, nadat ze mijn persoonlijke spullen met een busje uit Engeland hadden gehaald. Ook hielpen ze mij aan een bed, een kast, een eethoek, gordijnen, etc. toen ik een huis had gevonden. Zonder hun hulp was het nog veel moeilijker geweest om naar Nederland terug te keren en een beroep te doen op de schuldsanering.
Een goede kameraad van mij (Chiel) heeft mij onbaatzuchtig en tegen kostprijs jarenlang voorzien van Zware Van Nelle uit Luxemburg, waarmee de held een gevangenisstraf naast Marc Dutroux in Charlerloi riskeerde. Dat scheelt een slok op een borrel, verzeker ik u. Ik hoop dat hij nog vele decennia in staat zal zijn om dit te blijven doen.

DE MARKETING-MAFFIA

Het zijn meestal dames, en meestal zijn ze uitermate vriendelijk aan de telefoon, want zij willen jou iets verkopen. Naast vriendelijk zijn ze ook volhoudend, want zij moeten hun targets halen. Vooral de telefonische verkopers van diverse loterijen zijn bereid veel tijd en moeite te steken in een “vooruit dan maar” van het slachtoffer.
Het “bel-me-niet” register biedt geen oplossing tegen deze overlast. Het schijnt dat je het register regelmatig moet bellen om jouw “bel-me-niet” verzoek te vernieuwen, het liefst elke dag. Het zou me niet verbazen wanneer “bel-me-niet” wordt gefinancierd door de telecombedrijven.
In ieder geval kun je de marketing-maffia zeer effectief tot zwijgen brengen met de volgende interruptie:
“Goedemiddag, met die en die van fantastisch bedrijf zus en zo, heeft u een momentje voor mij?”
“Jij wilt mij ongetwijfeld iets verkopen, maar ik zit in de schuldsanering en kan me niets veroorloven.”
Dit antwoord zorgt er voor dat men het gesprek onmiddellijk beëindigt. Het schijnt namelijk verboden te zijn om iemand die in de schuldsanering zit – en dat duidelijk maakt – iets aan te smeren. Ik zal deze reactie ook in de toekomst blijven geven.

DEURWAARDERS EN ADVOCATEN

Ik heb de afgelopen drie jaar geen last van ze gehad, de deurwaarders, advocaten en incassobureaus. Dat was de grote opluchting van de schuldsanering. Dus ik dacht dat ik van mijn angsten af was. Totdat ik onlangs een brief kreeg met het angstaanjagende opschrift “VERTROUWELIJK”. De brief was afkomstig van Janssen Ohlenroth & Partners, advocaten. Het onderwerp was “Beëindigingszitting WSNP 6 oktober 2015”. Het zweet brak mij uit, want ik was bang dat een schuldeiser bezwaar tegen die beëindiging wilde maken en de advocaten had ingeschakeld om dat te bewerkstelligen. Het bleek echter dat de advocaten (later volgden er meer brieven van meer advocaten) hun hulp aanboden wanneer ik onverhoopt voor de Rechtbank zou moeten verschijnen om mij te verdedigen.
De beëindigingszitting was aangekondigd in de Staatscourant. Naast mij zullen vandaag nog vijftien andere personen een schone lei krijgen. Ik wens hen veel geluk en wijsheid.

Ik ging ervan uit dat met de beëindigingszitting ook onmiddellijk een einde zou komen aan het boedelbeslag. Dat blijkt echter niet het geval te zijn. Mijn bewindvoerder deelde mij het volgende mee: “I.h.k.v. uw wettelijke schuldsaneringsregeling dient gedurende een periode van 36 maanden (3 jaar), waarvan oktober 2015 de laatste maand is, afdracht aan de boedelrekening verricht te worden. De boedelbijdrage is gestart in november 2012.  Daarbij dient u ook in oktober 2015 af te dragen aan de boedelrekening.”
Dit betekent dus dat ik mijn eerste “normale” inkomen sinds 2007 niet per 23 oktober, maar per 23 november 2015 tegemoet kan zien.

Jaap van der Wijk

BIJLAGE

Het levensmiddelenpakket voor een hele maand:
– 1 krop ijsbergsla
– 1 kilo tomaten
– 1 kilo uien
– 3 teentjes knoflook
– 1 spitskool
– 1 prei
– 2 kilo champignons
– 8 aardappelen
– 6 pakken vruchtenyoghurt
– 4 pakken krentjebrei (watergruwel)
– 2 broden
– 3 kuipjes boter
– 4 x 150 gram boerenmetworst
– 2 x 150 gram grillworst
– 4 x 150 gram ontbijtspek
– 1 setje van drie smeerleverworstjes
– 1 setje van drie ossenworstjes
– 12 eieren
– 5 zakken coffeepads
– 2 pakjes thee
– 800 gram gehakt
– 600 gram kipfilet
– 600 gram speklapjes
– 1 pak met 4 zalmfilets
– 1 pak mie
– 1 pak rijst
– 4 x 2 loempia’s
– 4 x 6 afbak-pistoletjes
– 1 fles arachide-olie
– 1 zak hondenvoer van 15 kg

Genotsmiddlen voor een hele maand:
– 10 pakjes zware shag
– 12 pakken wijn à 1,5 l
– 36 blikjes bier à 33 cl

Als het budget het toestaat, incidenteel (voor een hele maand):
– 1 zak chips
– 1 zak muntdrop
– 1 bakje witte druiven

Afwasmiddel, toiletpapier, wasmiddel, tandpasta, shampoo, zout, kruiden, etc. heb ik niet maandelijks nodig, dus ik koop de ene maand dit, de andere maand dat.
Persoonlijk eet ik (aanzienlijk) minder dan een kilo per vleessoort per maand, maar ik kan me heel goed voorstellen dat gezinnen in de schuldsanering afhankelijk zijn van de zogenaamde “kiloknallers”. Het is vanuit je comfortabele situatie heel gemakkelijk om tegen “kiloknallers” en “plofkippen” te zijn, maar geloof me, wanneer je gezinsleden van een stukje vlees houden en je budget is lager dan laag, is dat de enige manier.

Hoe dubieuze bureautjes kale kippen plukken

juni 8, 2015

vn1

 

Ik adviseer iedereen die te maken heeft met schuldhulpverlening, of overweegt die hulpverlening te zoeken, dit artikel van Vrij Nederland te lezen. Lees ook de website van de NVVK, waarin een overzicht staat van de leden van de NVVK, d.w.z. de gemeenten die bij de NVVK zijn aangesloten.

budgetcoach1

De budgetcoach. Betrouwbaar, of een ordinaire oplichter? Lees het artikel in VN.

Nog maar één jaar – Only one year to go

oktober 10, 2014

onemoryear

Vandaag, op 10 oktober 2014, duurt het nog precies een jaar voordat ik uit de schulpverlening ben en de “schone lei” krijg, hetgeen betekent dat ik dan schuldenvrij ben. Twee jaar in de WSNP zijn voorbij, alsmede een jaar daaraan voorafgaand, toen ik van nog minder geld moest rondkomen in afwachting van de toelating. Vandaag kijk ik vooral vooruit. Nog maar één jaar!🙂

Today, on October 10, 2014, it will take exactly one more  year before my debt program has ended, and I will receive the “clean slate”, which means that I will be debt free then. Two years in the Court’s Debt Program have passed, as well as one year before that, when I had to get by with even less money, while I awaited admittance to the program. Today I’m looking ahead, more than anything else. Only one more year!🙂

 

UWV maakt er een potje van

juni 23, 2014

zwartboek uwv

Ik heb recht op uitbetaling van mijn uitkering op de 23e van de maand. Dit betekent dat ik op de 23e van de maand over mijn uitkering moet kunnen beschikken. Helaas was dat deze maand niet het geval. Het feit dat UWV de keuze heeft gemaakt om over te stappen van ING naar RBS doet daar niets aan af. Het is de taak van UWV om zo’n overstap zorgvuldig voor te bereiden en er zorg voor te dragen dat die overstap zonder problemen verloopt. Bovendien had UWV mij vroegtijdig moeten inlichten over de overstap en de problemen die dit met zich mee zou kunnen brengen. UWV heeft verzuimd dit te doen, met alle gevolgen van dien. UWV geeft er daarmee blijk van dat men het recht van uitkeringsgerechtigden niet serieus neemt. Het overstappen naar een andere bank is een serieuze stap die nauwkeurig dient te worden voorbereid en waarvan de uitkeringsgerichtigden geen overlast dienen te hebben. Met het falikant mislukken van deze operatie geeft UWV er blijk van niet voor haar taak te zijn opgewassen en de nieuwe bank niet onder controle te hebben.
Eerst laat UWV de uitkeringsgerechtigde weten dat de betaling wel op dezelfde dag zal plaatsvinden, “maar mogelijk op een eerder of later tijdstip”. Vervolgens krijgt de uitkeringsgerechtigde te horen dat klagen pas zin heeft “in de namiddag”. En uiteraard is er bij UWV niemand aanwezig na 5 uur ’s middags. Ook de website van de UWV waar naar wordt verwezen meldt geen nieuwe informatie.
Een compleet brevet van onvermogen en minachting voor de uitkeringsgerechtigde.

Ik eis excuses, een oprechte prognose voor de betaling van de komende maanden en schadevergoeding.

UPDATE 24 juni 2014

De Tweede Kamer stopt met bankieren bij Royal Bank of Scotland (RBS) en gaat een andere huisbankier zoeken. Een motie hiervoor van de Partij voor de Dieren werd dinsdag aangenomen. De bank scoort volgens de dierenpartij een ‘dikke onvoldoende op onderdelen als mensenrechten, dierenwelzijn en milieu’.

“De overheid heeft een voorbeeldfunctie en daar past een eerlijke bank bij”, aldus PvdD-Kamerlid Esther Ouwehand. De partij deed onderzoek naar RBS en ontdekte dat de bank geen of een matige beleidsstrategie heeft als het gaat om thema’s als bosbouw, arbeidsrechten, de financiële sector, belastingen, gezondheid en natuur.

“Royal Bank of Scotland lapt mensenrechten, duurzaamheid en maatschappelijk ondernemen aan de laars. Zo’n bank wil je niet als huisbankier”, aldus Ouwehand. RBS is sinds 2008 de huisbankier van het rijk en verzorgt het betalingsverkeer van de Tweede Kamer en van alle ministeries. Hieraan verdient de bank jaarlijks 1,7 tot 2 miljoen euro.”

Op de helft!

april 1, 2014

Halfway-There-1080x1920

Achttien maanden schuldhulpverlening zitten erop; nog achttien maanden te gaan.
Het gewenningsproces heeft zich in positieve zin voortgezet. Ik ben eraan gewend dat ik mij bepaalde dingen niet meer kan veroorloven. Ik ben zelfs van plan om dit bestedingspatroon voort te zetten nadat de schuldhulp is voltooid, zeker een jaar, om voor een busje te kunnen sparen waarin ik naar (en in) Zuid-Europa kan reizen.
Onlangs kreeg ik een brief van de Woningbouw, waarin men mij de woning waarin ik woon te koop aanbood. Ik heb er geen moment over na hoeven denken, want de komende tien jaar kan ik bij geen enkele bank aankloppen. Bovendien heb ik nare ervaringen met hypotheken — in 2006 werd mijn hypotheekrente verdubbeld en die actie leidde uiteindelijk tot mijn huidige situatie. Nee, ik blijf wel gewoon huren.

Wanneer ik bedenk dat er mensen zijn die hun leven lang, en soms al generaties lang, van het minimum moeten rondkomen, voel ik me rijk. Nog achttien maanden, dan kan ik weer “normaal” leven. Ik heb een toekomstperspectief. Dat geldt ook voor de studenten die smalend zeggen dat het leven van een minimumuitkering “goed te doen” is. Natuurlijk is het “goed te doen” als je weet dat je een riant inkomen wacht zodra je je studie hebt voltooid.

De gewoonste dingen, zoals auto rijden, benzine tanken, op vakantie gaan, naar de bioscoop gaan, een terrasje pikken, een boek kopen, naar een verjaardag gaan… ze behoren voorlopig tot het verleden. Over een aantal jaren zullen ze weer gewoon zijn, tot de normale zaken van het leven behoren, net als dagelijks verse groente, fruit, enz.
Wanneer mijn vriendin op bezoek komt, brengt ze meestal dingen mee die ik lekker vind, zoals rosbief, fricandeau, ossenworst, haring, Pouilly-Fumé en Chablis. Voor haar zijn die dingen heel normaal. Voor mij waren ze normaal, maar nu zijn ze een feestmaal, een welkome afwisseling.

Een discipline die ik mezelf eigen heb gemaakt is eens per maand boodschappen doen bij de Lidl. In principe “mag” ik van mezelf in die tussentijd geen boodschappen doen en “moet” ik mezelf redden met hetgeen ik in huis heb. Dat vereist zorgvuldige planning. Een grote pan nasi of bami levert zes maaltijden op; één voor die dag en vijf voor de vriezer. Om te voorkomen dat ik aan het eind van de maand alleen nog maar loempia’s van het huismerk van AH eet (89 cent per twee), plan ik de maaltijden. ’s Zondags een schnitzeltje, ’s woensdags een gehaktbal, ’s zaterdags een loempia of een uitsmijter. De overige vier dagen van de week is “vrije keus”. Joepie. Eens per maand bak ik zelf twee broden, en op die dag maak ik wat extra deeg voor zelfgebakken pizza. Niets is lekkerder dan zelfgemaakte pizza.

Momenteel is het weer even spannend, want ik weet niet hoe hoog de energierekeningen zullen uitvallen. Moet ik bij betalen? Krijg ik geld terug? Vroeger stond de thermostaat van de verwarming altijd op 21 graden, maar sinds een jaar heb ik mezelf laten wennen aan 18 graden. Een dikke trui en lange onderbroeken zijn mij daarbij behulpzaam. Het zou mooi zijn wanneer ik wat geld terug kreeg, want mijn laptop is hoognodig aan vervanging toe. Het moederbord vertoont kuren en ik word dagelijks steeds vaker geconfronteerd met verontrustende blauwe schermen. Tijdens het schrijven van een stukje als dit moet ik elke vijf minuten saven, want anders bestaat de mogelijkheid dat ik alles kwijt ben. Je leest het: ik leid een avontuurlijk leven.

Het afgelopen jaar hebben meer dan 87.000 mensen zich aangemeld voor de schuldhulpverlening. Dat is beslist niet leuk voor die mensen, maar ik gebruik deze getallen graag om aan te tonen dat ik niet de enige ben. De meeste mensen die ik ken hebben wel een familielid of kennis die in de schuldhulpverlening zit, maar bij tijd en wijle word ik geconfronteerd met mensen die mij een “loser” vinden en mij verwijten dat ik de schuld van mijn situatie niet bij mezelf leg. Alhoewel, de laatste tijd komt dat veel minder voor, want het schijnt geen uitzondering te zijn dat mensen in de problemen komen door “verkeerde” beleggingen. En zoiets kan mensen veranderen. Zo heb ik een kennis die jarenlang in dure auto’s reed. Regelmatig kwam hij weer met een nieuwe BMW of Audi langs, trots als een pauw, en nooit te beroerd om de auto te laten bewonderen. Onlangs zag ik hem in een tweedehands Micra van hooguit 500 euro. Hij deed alsof hij mij niet zag, hij maakte zich letterlijk klein, en probeerde mijn blik te ontwijken.

Ik ben zo blij dat mijn eigenwaarde niet afhankelijk is van mijn inkomen, mijn huis of mijn auto. Voor zulke mensen moet de schuldhulpverlening verschrikkelijk zijn.

Jaap van der Wijk

Jaap op de televisie

december 18, 2013

ednl1

Velen zullen zich hen herinneren: de strenge ambtenaressen der gemeente in hun lange lederen jassen (want op de Solex) die in afwezigheid van de man des huizes (want elders in het land te werk gesteld in de werkverschaffing) de kasten kwamen controleren. Twee theedoeken was voldoende; drie of meer was overbodige luxe. Deze maatstaf gold ook voor kleding, etc.
De gemeente verstrekte een uitkering aan “minvermogenden en hulpbehoevenden”, maar onder strenge – vaak arbitraire – voorwaarden. Het woord “uitkeringsgerechtigden” bestond nog niet – de steuntrekkers hadden weinig rechten en veel plichten.

Als het ligt aan gemeenten zoals Aalten keert deze situatie terug. Dergelijke gemeenten vinden bijvoorbeeld dat steuntrekkers, mensen in de schuldhulpverlening en andere kneuzen niet zouden mogen roken. De gemeente Aalten haastte zich om te verduidelijken dat men zich realiseert dat men zo’n rookverbod niet kan afdwingen, en dat men het derhalve, beperkt door de huidige wetgeving, zou laten bij een “dwingend advies”.

ednl2

Zoals wel vaker het geval is bij gemeentebestuurders wier IQ de 80 niet overstijgt, kan de gemeente Aalten geen duidelijke argumenten voor haar standpunt produceren, waardoor het onduidelijk blijft wat nu exact de motivatie is om zich dermate te profileren met haar bezwaren tegen het roken door uitkeringsafhankelijken. Hebben de bezwaren te maken met de gezondheid van deze mensen? Of is het zo dat men roken  als een luxe beschouwt en dat de uitkering daar niet voor bedoeld is?

Natuurlijk, het is waar: roken is slecht voor de gezondheid. Maar aan alcohol en cola drinken, rood vlees eten, kroketten en bitterballen eten, plofkip eten, kiloknallers eten, schijnen ook bezwaren te kleven, en daar horen wij de gemeente Aalten niet over. Geheel in de traditie van hun voorgangers uit de tijd van de werkverschaffing blijven deze gemeentebestuurders arbitrair. En laten zij duidelijk blijken dat de wetgeving hen beperkt in de uitvoering van hun taken, althans hun opvatting daarvan.

ednl3

Naar aanleiding van deze kwestie werd ik op 17 december 2013 benaderd door de redactie van RTL’s Editie NL. Men had mijn blog “Jaap in de schuldhulpverlening” gelezen en kon daaruit opmaken dat ik rook. Diezelfde middag vonden de opnamen voor een interview plaats, en een samenvatting daarvan werd ’s avonds uitgezonden.
Omdat mijn opvattingen in die samenvatting slechts beperkt aan de orde kwamen, wil ik ze in deze blog verduidelijken.

Ik rook sinds mijn dertiende. Wat begon als een gewoonte om erbij te horen, werd al snel een verslaving. Daarnaast heeft roken voor mij altijd een functie gehad. Meerdere functies zelfs. In de eerste plaats is het een genotsmiddel. Ik geniet van mijn zwaar sjekkie, vooral na het eten en onder het genot van een glas bier of wijn. Daarnaast is het een middel om me te kunnen concentreren tijdens het schrijven. Last but not least is het voor mij een uitstekend middel in het kader van stressmanagement.

In de schuldhulpverlening, en vooral tijdens de weg er naartoe, zijn er voortdurend stress-situaties. Je kunt je rekeningen niet meer betalen, de deurwaarders lopen je deur plat ondanks het feit dat de schuldhulpverlening de zaak in behandeling heeft, en de lezers van mijn blog weten dat er zelfs een arrestatiebevel werd uitgevaardigd vanwege een ontbrekende APK-keuring van een auto die al twee jaar eerder in Frankrijk werd gesloopt. Stress zat dus, en mijn peukje hielp mij er doorheen.

Ik ben regelmatig gestopt met roken. In relatief stressvrije periodes lukte dat heel aardig, maar onder ernstige druk bezweek ik telkens weer. Ik was twaalf jaar werkzaam als manager in de verslavingszorg, dus ik ken de mechanismen  van verslavingen. Desalniettemin heb ik mijn balans daarin gevonden. Nota bene: nergens wordt zoveel gerookt als in de zorg.

Omdat ik in de schuldhulpverlening zit moet ik voortdurend keuzes maken. Het zijn afwegingen tussen dagelijks verse groenten en fruit kopen of de verwarming op een aangename temperatuur zetten. Tussen een reisje maken naar familie en vrienden of per dag een biertje en een glas wijn drinken. Tussen een verjaardagskadootje kopen voor iemand of voer voor de hond. Tussen roken of op vakantie gaan.

In de schuldhulpverlening moet je voortdurend kiezen tussen het één en het ander. Afhankelijk van hoe vol of luxe je leven voorheen was, wordt een aantal behoeften niet bevredigd. Daar kun je aan wennen, zolang kleine behoeften nog wel enigszins bevredigd kunnen worden. Roken is een van de weinige vormen van behoeftenbevrediging die ik nog heb. Alhoewel gemeenten zoals die van Aalten mij dat zouden willen ontnemen, biedt de wetgeving mij (voorlopig nog) de mogelijkheid om die keuze zelf te maken, om zelf te kiezen hoe ik met mijn budget om ga. En daar zal ik mij sterk voor blijven maken.

De bevoogding en betutteling van gemeenten zoals die van Aalten zijn beschamend, achterlijk, en niet van deze tijd. Mocht de achterliggende gedachte zijn dat een ongezonde leefstijl leidt tot hoge kosten voor de gemeenschap, dan wil ik deze gemeenten wijzen op de ingezetenen die driemaal per jaar op vakantie gaan naar een warm land, zich daar bruin laten bakken, en vervolgens na een lang ziekbed (en hoge kosten voor de gemeenschap) aan huidkanker sterven.
En nu is het wachten op een “dwingend advies” van de gemeente Aalten om van dergelijke vakanties af te zien.

Jaap van der Wijk