Skip to content

Bijna een fiets…

april 26, 2012

Het merendeel van de bewoners van mijn buurt bestaat uit “blijvertjes” – alleenstaanden die hier na het overlijden van hun partner zijn terecht gekomen en geen verhuisplannen meer hebben. Daarnaast hebben we de “doorstromers” – alleenstaanden die hier na een scheiding zijn gaan wonen, in afwachting van een huis in een geschiktere buurt, en de “starters” – jonge stellen die zich geen koopwoning kunnen veroorloven. 

Al met al is er sprake van verloop. Mensen komen en mensen gaan, soms tussen zes planken. Hoe dan ook, er worden altijd spullen achter gelaten, bij het grof vuil, en daar kun je als je in de schuldhulpverlening zit soms je voordeel mee doen. Mijn tuinmeubilair komt bijvoorbeeld voor 100% van het grof vuil, maar ook mijn bureau en divers ander meubilair. 

Gisteren was het weer zover. Een jong stel tegenover mij is uit elkaar en er blijft niemand in de woning wonen, dus moest die ontruimd worden opgeleverd. Als een havik hield ik in de gaten wat er werd achtergelaten. Vanaf het begin van de verhuiswerkzaamheden stond er een oude fiets tegen de muur bij de afvalcontainers. Stoelen, banken, tafels en kasten werden in een busje geladen, maar de fiets niet. En die fiets kon ik goed gebruiken…

Het voormalig koppel had kennelijk met elkaar afgesproken dat zij eerst haar spullen uit de woning zou halen, waarna hij de resterende dingen zou meenemen. Om te voorkomen dat ik van fietsendiefstal zou worden beschuldigd, moest ik er zeker van zijn dat alle verhuisactiviteiten waren beëindigd alvorens ik mij over de fiets kon ontfermen. 

Zij verhuisde en de fiets bleef staan. Toen verhuisde hij. De fiets bleef staan. 

Ik liet de hond uit om onopvallend poolshoogte te kunnen nemen. Ik moest me bedwingen om de fiets niet mee te nemen, want hij stond niet op slot, en ook van dichtbij zag hij eruit als een typische fiets die je bij het grof vuil achterlaat. Ik besloot nog tien minuten te wachten. 

En toen kwam zij nog eens langs, om te controleren of hij de woning conform de voorschriften had achtergelaten. En… laadde zij de fiets in de kofferbak van haar autootje.

Het wachten is nu op de volgende die vertrekt. Van de oudere buurtgenoten heb ik niets te verwachten, want zij rijden allemaal op dure, splinternieuwe fietsen, en wanneer zij de pijp uit gaan zullen hun erfgenamen vast wel een goede bestemming voor de fiets weten. Ik hoop dus op een arme sloeber met een oude fiets, die vrijwel onmiddellijk na zijn aankomst hier wordt geveld door een ernstige spierziekte of gewoon kanker, en mij dan vraagt: “Jaap, heb jij wat aan mijn fiets?”

 

 

No comments yet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: