Skip to content

Een kwart zit erop

juli 11, 2013

pizza25Negen van de zesendertig maanden zitten erop, en ik leef nog. Alles is relatief. De zon schijnt, ik heb geen honger of dorst, en ik rook een zwaar sjekkie terwijl ik dit schrijf. Wat wil een mens nog meer?

In de afgelopen twee jaar (de 9 maanden in de schuldhulpverlening en de 15 maanden daaraan voorafgaand, waarin ik het met nog minder moest doen, terwijl ik een huishouding moest opbouwen) heb ik geleerd dat je een heel eind komt wanneer je je boodschappen selectief doet. Het gros van mijn boodschappen doe ik bij de Lidl. Om reiskosten te besparen doe ik slechts tweemaal per maand boodschappen. Sommige boodschappen doe ik bij Albert Heijn. Twee Euroshopper loempia’s kosten 89 cent en vormen een volwaardige maaltijd. De zoetjes van Euroshopper zijn maar liefst zes keer zo goedkoop als die van Canderel. De Perla extra-dark roast coffee pads zijn een uitstekend alternatief voor de Illy coffee pads die ik gewend was, en aanzienlijk goedkoper.

Op advies van mijn bewindvoerder heb ik een aantal verzekeringen afgesloten bij Kruidvat: een aansprakelijkheidsverzekering, een inboedelverzekering, en een huisdierenverzekering voor mijn hond Boris. Die laatste verzekering is veruit het duurst, maar dekt eventuele crematiekosten van de hond. Wanneer ik vanwege het ontbreken van een verzekering opnieuw in de schulden zou raken, zou de voortzetting van het schuldhulpverleningstraject namelijk ernstig gevaar lopen.

Mijn hond Boris kreeg altijd Pro-Plan, dat tot het duurste hondenvoer behoort. Een korte tijd heb ik het geprobeerd met goedkoop hondenvoer van de supermarkt, maar daar had hij meer van nodig en zijn vacht zag er niet goed uit. Dus ben ik overgestapt op Prins, een merk dat tot de middenmoot behoort, en dat bevalt uitstekend.

21°C heb ik altijd een aangename huiskamertemperatuur gevonden, maar de laatste jaren wordt de thermostaat niet hoger gezet dan 18°C. Daar wen je op een gegeven moment wel aan, en wanneer ik het dan nog koud heb, trek ik een extra trui aan. Omdat ik alleen woon, is het niet zo erg wanneer ik niet na elke plas de w.c. doortrek. Dat scheelt een hoop water, op jaarbasis. In het algemeen heb ik mijn energiekosten laag kunnen houden.

Eénpansmaaltijden zijn het goedkoopst. Af en toe maak ik een grote pan nasi, bami of macaroni, die ik verdeel in vijf porties, waarvan er vier worden ingevroren. Een uitsmijter ham is een volledige maaltijd. ’s Morgens eet ik twee boterhammen met hartig beleg, ’s middags niets, en ’s avonds een warme maaltijd, met als toetje een bakje vruchtenyoghurt. Laat op de avond soms twee knäckebrödjes met knoflook-roomkaas van de Lidl. Tweemaal per maand koop ik een krop ijsbergsla en een bak Roma-tomaten, die samen met een blikje sardines en een klodder mayonaise een acceptabele salade vormen. Ik doe een maand met 5 kilo aardappelen. Qua vlees – afgezien van de kipfilet in de eenpansgerechten – beperk ik mij tot worst en heel af en toe, als het in de aanbieding is, een half varkenshaasje. Eens per maand koop ik zes Granny Smiths en een zak mandarijnen.

Frisdrank, melk, yoghurtdrank, etc. kan ik mij niet veroorloven. ’s Morgens zet ik een grote thermoskan met thee, en driemaal daags drink ik een espressootje. Voor de tussentijdse dorst heb ik goedkope aanmaaklimonade.

Bier en wijn worden “op maat” ingekocht bij de Lidl. Het is een sport geworden om niet tussentijds extra bier of wijn te kopen, dus ik dwing mijzelf daarmee om de afgepaste dagelijkse hoeveelheid niet te overschrijden. Vóór het avondeten “mag” ik één biertje (in het weekend twee), en na tien uur ’s avonds “mag” ik één glas witte wijn (in het weekend twee). Het is dus al heel lang geleden dat ik ’s morgens een kater had.

Ja hoor, m’n natje en m’n droogje heb ik. Toch gaan mijn gedachten soms onwillekeurig uit naar wat ik niet heb.
– Ik kan niet reizen, niet bij mensen op bezoek.
– Ik kan niet op een terrasje gaan zitten en een drankje bestellen.
– Ik kan niet elke dag verse groente of vers fruit eten.
– Ik kan geen mensen thuis uitnodigen en lekker voor hen koken.
– Ik kan geen telefonisch contact met mensen onderhouden.
– Ik kan geen kleren of schoenen kopen.
– Ik kan geen huishoudelijke apparaten vervangen wanneer zij defect zijn.
– Ik kan niet op vakantie.

Ik ken mijn huisarts niet. Toen ik uit het buitenland terugkeerde, heb ik mij telefonisch bij haar assistente aangemeld en kreeg ik herhalingsrecepten voor de medicijnen die ik nodig heb. Wanneer mijn gezondheidssituatie (heel soms) zorgwekkend is, ga ik niet naar de huisarts, omdat ik bang ben dat mijn eigen risico wordt aangesproken, en ook omdat ik voorzie dat ik zal worden doorverwezen naar een specialist elders, terwijl ik mij de reiskosten niet kan veroorloven. Het wettelijke minimum is nu eenmaal een stuk lager dan het reële minimum.

Ik word dit jaar 62 jaar. Doorgaans heb je op die leeftijd het één en ander aan materiële zaken vergaard, zoals huisraad, in de ruimste zin des woords. Maar ik ben in 2007 halsoverkop uit Nederland gevlucht, met achterlating van bijna alles wat ik had.
Toen ik in september 2011 het woninkje kreeg aangeboden waarin ik nu woon, had ik – afgezien van wat keukenspullen, een tv en een computer – niets om de woning mee in te richten. Van goede vrienden kreeg ik een bed, een eethoek, een boekenkast, gordijnen, en nog wat spullen, maar voor de rest moest ik zelf zorgen. Een oventje, een wasmachine, een kookapparaat, een stofzuiger en vloerbedekking kocht ik van het weinige spaargeld dat ik had, terwijl het grof vuil goed was voor een zitbank, een bureautafel + stoel, en onlangs nog een huishoudtrapje, een tuinameublement en een barbecue.
De simpelste, meest vanzelfsprekende zaken, die elk ander al gewoon in huis heeft, moesten in de loop der tijd gedoseerd worden aangeschaft, hetgeen ten koste ging van het toch al krappe budget.

Gelukkig is afgunst mij vreemd. Ik kan er heel goed tegen wanneer anderen geld uitgeven en ongelimiteerd van het leven genieten. En ik beschik over genoeg relativeringsvermogen om te zien dat mijn situatie tijdelijk is, en dat het allemaal veel erger kan.
Gisteravond zag ik een man die hier in de buurt woont. Hij is getrouwd en het leek mij een gelukkig stel, maar gisteravond zag ik hem vertrekken, niet met de auto, maar met de fiets, en de weinige persoonlijke spullen die hij meenam zaten in een plastic boodschappentas. Toen hij probeerde weg te fietsen, viel de tas van zijn bagagedrager. Het huilen stond hem nader dan het lachen. Uit zijn gezicht sprak pure wanhoop.

En ik dacht: “Blij dat ik niet in zijn schoenen sta.”

Inmiddels ken ik ze allemaal, de deurwaarders die regelmatig in de wijk komen met slechte berichten voor mijn buurtgenoten. Ik weet maar al te goed hoe het voelt wanneer je gedwongen wordt iets te betalen, terwijl je het geld niet hebt. De voortdurende zorgen, het voortdurende geknaag, de slapeloze nachten…
En dan denk ik: “Blij dat ik daar vanaf ben.”

Een kwart van het schuldhulpverleningstraject zit erop. Nog driekwart te gaan. Ik red het wel.

Jaap van der Wijk

 

 

13 reacties leave one →
  1. juli 11, 2013 12:20 pm

    Mooi verhaal Jack. En inderdaad, een levenskunstenaar zoals jij redt het wel. Wanneer Ning en ik naar NL (mei 2014, dat staat al vast) komen spreken we af en gaan we gigantisch aan de zwier. En wij betalen uiteraard.

    • juli 11, 2013 12:23 pm

      Thanx Cor! Ik kijk er naar uit!🙂

      • juli 11, 2013 1:53 pm

        Anders wij wel. Lekkere koude lucht in je longen (voor de verandering), Surinaams eten op de Kruiskade, fietsen op de Veluwe, vrienden zien, de kroeg in met Jack (na een restaurant te hebben leeggegeten) en Amsterdam links laten liggen. A golden itinerary if there ever was one.

  2. juli 11, 2013 2:42 pm

    Mooi verteld. Het gaat bij mij die kant op, maar zo erg zal het niet worden, want ik heb een huis met overwaarde. Schreef gister aan ex wat ik niet meer kon en op mijn 62e dacht ik alles bij elkaar te hebben om leuk verder te leven. Het kan verkeren…
    Gefeliciteerd met dat kwart, de rest red je ook, en gewoon niet meer roken scheel een slok op een glas wijn:-) Sterkte, Chiel.

  3. Irene Westerneng permalink
    juli 11, 2013 6:17 pm

    Wat geweldig Jack, dat je de moed hebt gehad om dit allemaal op te schrijven. Oktober is voor mij de laatste maand, van de 2 jaar en 4 maanden, dat ik in de schuldhulpverlening zit.
    Ik word dit jaar 58 en had het mij toch ook even heel anders voorgesteld.
    Ik herken dus echt letterlijk alles van wat je opgeschreven hebt. Nog steeds heb ik af en toe het verlangen om met het mooie weer op een terrasje te gaan zitten en denk ik aan de andere mensen om mee heen die er wel zijn met dat heerlijke biertje of overheerlijke wijntje. Maar het heeft geen enkele zin, ik heb er alleen mijzelf maar mee. Nu zit ik sinds 7 jaar in een rolstoel, vanwege 9 hernia operaties en dus is het spontaan even een terrasje pakken er toch al niet meer bij. Maar zoals jij ook zegt, er zijn veel ergere dingen op deze wereld!
    En wat vind ik het fijn om gewoon mijn telefoon op te nemen en de deur open te doen, zonder bang te zijn dat er wéér een deurwaarder aan de lijn is of nog erger….op de stoep staat.
    Het alleen nog mijn boodschappen bij de Jumbo en Lidl kopen, is al zo’n gewoonte geworden. De wijn waar ik vroeger van gruwelde, is nu de wijn waar ik 1 á 2 x per week één fles van koop. Als vrienden op bezoek willen komen, moeten zij hun eigen drank meenemen. Zo niet, dan heb ik ook alleen maar aanmaaklimonade of water.
    Nu nog 3 maanden en ben ik ervan af. De tijd is omgevlogen, maar dat is altijd makkelijk roepen achteraf, ik weet het.
    Ergens ben ik bang…bang dat ik, ondanks dat ik het gehele proces goed doorstaan heb, straks weer de fout in zal gaan. Desalwelteplus (mijn nieuwste woord) verwerp ik die gedachte weer snel en bedenk ik mij dat ik een sterke vrouw ben, altijd positief in het leven gestaan heb en dus nu ook en er absoluut uit ga komen!

    Jack, mijn hartelijke dank voor jouw verhaal, het deed mij goed om het te lezen en ik hoop van harte dat mijn verhaal je een klein beetje steunt.

    Hartelijke groeten,

    Irene Westerneng

  4. juli 12, 2013 10:34 pm

    Beste Jack, wat een mooie update.

    Met name je “niet” lijstje. Het went nooit.
    Gelukkig hoeft dat in jouw geval ook niet.
    Nog 3 kwarten en de pizza is verslonden.

    Ken je trouwens de koffie van de Hema al?
    20 pads (dark roast) voor €1.

    Hou vol, enne,.. proost!
    Jenny

  5. Chris permalink
    september 10, 2013 11:01 pm

    Geachte heer Vanderwyk,
    Ik heb uw relaas helemaal gelezen. Ik kan mij uw standpunten telkens zeer goed voorstellen.
    Praktisch gezien noemt u nog enkele zaken waarbij ik wellicht een tip of idee heb.
    Hopelijk kom ik niet betweterig op u over. Bescheiden en vanuit een warm hart wil ik u nog voorleggen of dit misschien voor u aan de orde kan zijn:
    Uw bezoek aan de huisarts gaat volgens mij niet ten laste van uw eigen risico.
    Heeft u kwijtschelding aangevraagd voor gemeentelijke én waterschapslasten?
    Heeft u nog gedacht aan langdurigheidstoeslag aangezien u al jaren leeft op of onder sociaal minimum? (ik weet niet zeker of dit van toepassing is)
    Heeft u eventueel gedacht aan het aanvragen van bijzondere bijstand als bijvoorbeeld een groot huishoudelijke apparaat stuk gaat?
    Wat betreft uw voeding zou wellicht een beroep doen op de voedselbank in uw regio nog uitkomst kunnen bieden.
    Wellicht heeft uw gemeente of welzijnsinstanties nog mogelijkheden voor sport of ontspanning (bijv. het betalen van lidmaatschap of toegang zwembad e.d.)

    Tot slot is uw situatie ergens voor mijn gevoel “onrechtvaardig”. U leefde namelijk door loonbeslag al jaren op het sociale minimum. Had u eerder een aanvraag MSNP/WSNP gedaan of was deze sneller afgehandeld, dan was u eerder ook weer uit de WSNP geraakt. Eigenlijk is de schuldeiser nu sterk bevoordeeld die voor de WSNP loonbeslag legde nu sterk bevoordeeld t.o.v. de overige schuldeisers.

    Er schiet mij nog een laatste idee te binnen. Vele gemeenten bieden een collectieve zorgverzekering aan voor minima. Deze kost ongeveer hetzelfde als een basisverzekering, maar biedt een uitgebreide aanvullende verzekering en laag eigen risico.

    Ik wens u veel sterkte toe

  6. Lenny permalink
    oktober 10, 2013 11:01 pm

    Ik heb geen zin om mijn verhaal hier neer te zetten, want ik zit in hetzelfde schuitje (onvrijwillig ontslag, WW, financiele problemen, verkoop woning met verlies dus restschuld, Bijstand, Schuldhulpverlening etc.) maar ik wil hierbij Jack en alle mensen die in deze situatie zitten HEEL veel sterkte toewensen! Jullie zijn allemaal Kanjers!

  7. oktober 23, 2013 7:07 am

    Er was laatst hier iemand op bezoek die vertelde per ongeluk een hoeveelheid ‘vieze jam’ gemaakt te hebben. Daarop volgde de als grap bedoelde opmerking: ach ik geef het wel aan de voedselbank, ik ken toch niemand die daar komt. We hebben hartelijk om de (echte) grap gelachen.

    xx

  8. Danielle permalink
    oktober 23, 2013 9:36 pm

    Hoi Jack,

    Het is heel belangrijk dat je wel melk,yoghurt en eieren eet/drinkt
    Ga eens de boer op,wij halen daar voor 50 cent de liter heerlijke melk,en eieren
    Rauwe melk( heerlijk)is superfood en je wordt er echt niet ziek van!
    Zelfs mijn kleine kinderen drinken het al lange tijd.
    Drink gerust een liter,het vult goed,en eet ook elke dag zoveel mogelijk eieren,is een fabel van cholesterol!lekker met spek of ham en vult goed en niet duur
    Of trek bouillon van botten,en maak er soep mee.
    Met goedkope ingrediënten kun je voedzaam eten!
    Is wel namelijk belangrijk!
    Krijg jij 40 euro per week?wij 70 euro met z’n 5 en.
    Groet Danielle

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: