Skip to content

Op de helft!

april 1, 2014

Halfway-There-1080x1920

Achttien maanden schuldhulpverlening zitten erop; nog achttien maanden te gaan.
Het gewenningsproces heeft zich in positieve zin voortgezet. Ik ben eraan gewend dat ik mij bepaalde dingen niet meer kan veroorloven. Ik ben zelfs van plan om dit bestedingspatroon voort te zetten nadat de schuldhulp is voltooid, zeker een jaar, om voor een busje te kunnen sparen waarin ik naar (en in) Zuid-Europa kan reizen.
Onlangs kreeg ik een brief van de Woningbouw, waarin men mij de woning waarin ik woon te koop aanbood. Ik heb er geen moment over na hoeven denken, want de komende tien jaar kan ik bij geen enkele bank aankloppen. Bovendien heb ik nare ervaringen met hypotheken — in 2006 werd mijn hypotheekrente verdubbeld en die actie leidde uiteindelijk tot mijn huidige situatie. Nee, ik blijf wel gewoon huren.

Wanneer ik bedenk dat er mensen zijn die hun leven lang, en soms al generaties lang, van het minimum moeten rondkomen, voel ik me rijk. Nog achttien maanden, dan kan ik weer “normaal” leven. Ik heb een toekomstperspectief. Dat geldt ook voor de studenten die smalend zeggen dat het leven van een minimumuitkering “goed te doen” is. Natuurlijk is het “goed te doen” als je weet dat je een riant inkomen wacht zodra je je studie hebt voltooid.

De gewoonste dingen, zoals auto rijden, benzine tanken, op vakantie gaan, naar de bioscoop gaan, een terrasje pikken, een boek kopen, naar een verjaardag gaan… ze behoren voorlopig tot het verleden. Over een aantal jaren zullen ze weer gewoon zijn, tot de normale zaken van het leven behoren, net als dagelijks verse groente, fruit, enz.
Wanneer mijn vriendin op bezoek komt, brengt ze meestal dingen mee die ik lekker vind, zoals rosbief, fricandeau, ossenworst, haring, Pouilly-Fumé en Chablis. Voor haar zijn die dingen heel normaal. Voor mij waren ze normaal, maar nu zijn ze een feestmaal, een welkome afwisseling.

Een discipline die ik mezelf eigen heb gemaakt is eens per maand boodschappen doen bij de Lidl. In principe “mag” ik van mezelf in die tussentijd geen boodschappen doen en “moet” ik mezelf redden met hetgeen ik in huis heb. Dat vereist zorgvuldige planning. Een grote pan nasi of bami levert zes maaltijden op; één voor die dag en vijf voor de vriezer. Om te voorkomen dat ik aan het eind van de maand alleen nog maar loempia’s van het huismerk van AH eet (89 cent per twee), plan ik de maaltijden. ’s Zondags een schnitzeltje, ’s woensdags een gehaktbal, ’s zaterdags een loempia of een uitsmijter. De overige vier dagen van de week is “vrije keus”. Joepie. Eens per maand bak ik zelf twee broden, en op die dag maak ik wat extra deeg voor zelfgebakken pizza. Niets is lekkerder dan zelfgemaakte pizza.

Momenteel is het weer even spannend, want ik weet niet hoe hoog de energierekeningen zullen uitvallen. Moet ik bij betalen? Krijg ik geld terug? Vroeger stond de thermostaat van de verwarming altijd op 21 graden, maar sinds een jaar heb ik mezelf laten wennen aan 18 graden. Een dikke trui en lange onderbroeken zijn mij daarbij behulpzaam. Het zou mooi zijn wanneer ik wat geld terug kreeg, want mijn laptop is hoognodig aan vervanging toe. Het moederbord vertoont kuren en ik word dagelijks steeds vaker geconfronteerd met verontrustende blauwe schermen. Tijdens het schrijven van een stukje als dit moet ik elke vijf minuten saven, want anders bestaat de mogelijkheid dat ik alles kwijt ben. Je leest het: ik leid een avontuurlijk leven.

Het afgelopen jaar hebben meer dan 87.000 mensen zich aangemeld voor de schuldhulpverlening. Dat is beslist niet leuk voor die mensen, maar ik gebruik deze getallen graag om aan te tonen dat ik niet de enige ben. De meeste mensen die ik ken hebben wel een familielid of kennis die in de schuldhulpverlening zit, maar bij tijd en wijle word ik geconfronteerd met mensen die mij een “loser” vinden en mij verwijten dat ik de schuld van mijn situatie niet bij mezelf leg. Alhoewel, de laatste tijd komt dat veel minder voor, want het schijnt geen uitzondering te zijn dat mensen in de problemen komen door “verkeerde” beleggingen. En zoiets kan mensen veranderen. Zo heb ik een kennis die jarenlang in dure auto’s reed. Regelmatig kwam hij weer met een nieuwe BMW of Audi langs, trots als een pauw, en nooit te beroerd om de auto te laten bewonderen. Onlangs zag ik hem in een tweedehands Micra van hooguit 500 euro. Hij deed alsof hij mij niet zag, hij maakte zich letterlijk klein, en probeerde mijn blik te ontwijken.

Ik ben zo blij dat mijn eigenwaarde niet afhankelijk is van mijn inkomen, mijn huis of mijn auto. Voor zulke mensen moet de schuldhulpverlening verschrikkelijk zijn.

Jaap van der Wijk

One Comment leave one →
  1. april 5, 2014 10:28 pm

    Jaap, gefeliciteerd! Zet ém op,…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: